Terug naar Beginpagina
Terug naar boven
Home l Agenda l 't Groene Boekje l Plattegrond l Konkelboet l Algemene Info
D.Tangeman - Tuin 208
Hetty de Vries - Tuin 310
Willem Kaagman
Tuin 315 & 312
Kees & Atie van Meel
Tuin 250
Netty IJpma - Tuin 313
© Volkstuindersvereniginghoornenomstreken.nl 2006-2015
In memoriam 12 feb. 2012

Zijn levendige fantasie
Zijn droge humor
Zijn passie voor muziek
De liefde voor zijn volkstuin
Zijn (soms lange) verhalen
en creatieve gedichten
...zullen wij nooit vergeten
Ingezonden door Herman van Keimpema

j.l. donderdag 3 september 2015 ging ik - zoals bijna elke dag - een kijkje nemen op mijn tuin maar mijn hoofddoel was eigenlijk de man of vrouw te ontmoeten van de tuin waarop al dagen ijverig aan een tuinhuisje wordt gewerkt.
Mijn tuin is hier niet ver vandaan dus ik hoor regelmatig het geklop van een hamer die spijkers in het hout slaat. Ik hoorde vandaag wederom dat getimmer. Het is daarom niet vreemd dat mijn interesse om meer te weten toenam.
En stapte er op af. Het bleek tuin nr. 282 te zijn waar het getimmer vandaan kwam.
Deze tuin zou bij uitstek als eerste kunnen fungeren voor een tuingesprek dat via de nieuwsbrief van onze vereniging zou kunnen verschijnen, dacht ik.
Al staande voor het hekje zag ik door het groen het in aanbouw zijnde tuinhuisje. Veel planken lagen nog los maar de contouren van het huisje waren duidelijk zichtbaar. Een huisje zoals je op een moestuincomplex veel ziet maar wat een geweldige kick geeft aan de eigenaar/eigenaresse.
Ik had geluk want er verscheen een jonge charmante vrouw die naar mij toekwam. Zij stelde zich voor, haar naam Masha Renckens. Door haar uitstraling en praten voelde ik mij al snel op mijn gemak.
Ik vroeg of zij een gesprek met mij wilde aangaan over haar tuin en in het bijzonder over haar te bouwen huisje en dat dit gesprek dan in een nieuwsbrief van ons tuincomplex via de computer aan de leden zal worden gezonden.
Geen probleem. We maakten een afspraak op haar tuin voor vrijdag 4 september om 12.00 uur. Aldus geschiedde.
Op die dag stond ik wederom voor het hekje waarop een bordje prijkt met tuinnummer, naam en getekende bloemversieringen.
Masha kwam mij met een brede glimlach tegemoet en het ijs was gebroken. Ik stapte haar tuin in en mijn eerste aandacht werd getrokken door een vrij grote vijgenboom en zei "die boom zal wel mooie grote vijgen opleveren". Het tegendeel was waar. Helaas.
Verder viel me een cirkelzaag op en meerdere voorwerpen om een tuinhuisje te bouwen. Alles was nog onvoltooid tegenwoordige tijd (OTT) en niet voltooid verleden tijd (VVT).
Ik stapte het huisje binnen. We konden al aan een tafeltje zitten. Ik werd omringd door allerlei snuisterijen zoals potjes met het woord thé en sucre er op en zelfs twee art deco gekleurde plafondlampjes. Kortom de sfeer was al in het huisje aanwezig. Ik voelde me prettig.
Masha vertelde mij dat ze de tuin heeft overgenomen van Lucienne - haar buurvrouw - en dat op de tuin geen huisje aanwezig was. Een tuinhuisje moest de tuin complementeren en zodoende ging zij in haar eentje aan het werk met allerlei gereedschappen w.o. cirkelzaag en sprokkelhout. Dat alleen doen zit in haar karakter vertelde ze mij. Het lijkt wel een bouwkundige zoals zij te werk gaat.
In haar jeugd had ze niet veel op met moestuinen ondanks dat haar moeder een moestuin had aan het Unjerpad in Zwaag. Ze ging dan met tegenzin naar haar moeders moestuin. Nu heeft ze zelf een moestuin en straks een tuinhuisje en dat is niet meer weg te denken, zei ze. Wat kan een mens toch veranderen.
Masha woont en is geboren in Hoorn en heeft drie kinderen met grote leeftijdsverschillen n.l. een dochter van 18, een zoon van 4 en een dochter van 6. Wat een rijkdom.
Haar moestuin is een van de gebruikelijke maar wel met bramen, frambozen en rode bessen.
Ze voelt zich op de tuin als een "godin in Frankrijk"
Ze is opgeleid voor activiteiten begeleider welk vak zij met verve uitoefent en dat is ook wel aan haar te zien.
Zij merkte nog wel op dat zij goedkeuring van de bouwcommissie moest hebben voor de bouw van het huisje en moest hiervoor een tekening bij hen inleveren. Echter vastomlijnde plannen maken is niet haar manier van werken. Echter ze beseft zich wel terdege dat ook de bouw van een tuinhuisje onderhevig is aan regels.
Het is de moeite waard om eens langs deze tuin nr. 282 te lopen en te kijken naar het enthousiasme waarop Masha haar bouwwerkzaamheden uitoefent.
Ik raad U wel aan dat spoedig te doen want de bouw is plusminus 80% voltooid. Althans dat vind ik.
Ik heb het gesprek met haar als zeer positief ervaren en heeft me toch wel weer aan het denken gezet wat mensen bezig houdt en hoe gelukkig men kan zijn met een volkstuin of wel moestuin.
M. Renckens - Tuin 282
Ingezonden door Herman van Keimpema

Via het nostalgische bruggetje bij de Konkelboet ga ik het pad op naar mijn tuin al rechts kijkende naar de goed gevulde moestuin van Jan Eelman en de aangename bloementuin van de Bruine Olifant met de mooie zilverberk waarop soms een A4tje is geprikt met een mooie tot nadenkende tekst.

In de bocht van dit pad wordt mijn aandacht getrokken naar een tuinhuisje datniet tot het gebruikelijke type behoort. Het huisje heeft (althans voor mij) eenniet Nederlandse uitstraling. Het lijkt wel of ereen schuin stuk van een normaal tuinhuisje is gezaagd. En bovendien heeft het tuinhuisje dakpannen. Voorwaar een unicum op een tuincomplex. En dat vond onze
Bouwcommissie ook. Na bestudering keurden zij de bouw met enig enthousiasme goed.
Het verdere gedeelte van tuin 254 is te beschrijven als een normale moestuin. Het abnormale is een in deze tuin staand boompje waarvan de stam gestrengeld is en waarvan de ouderdom op plusminus 75 jaar wordt geschat. Voorwaar een bezienswaardigheid.

De huurder van deze tuin is Hedi Jemni die elke dag vecht tegen het opkomende onkruid. Vandaag is zijn tuin schoon en na een paar dagen zie ik hem dan weer wieden enz. of met een kruiwagen vol onkruid lopen. Het is een tuin die door de vorige bewoner nogal is verwaarloosd. En daar plukt Hedi helaas de wrange vruchten van. Maar hij laat zich hierdoor niet uit het veld slaan of uit de moestuin.

De naam Hedi Jemni is niet een naam die in de Nederlandse bevolkings - registers veel of weinig voorkomt. Hedi Jemni is meer een naam afkomstig uit een noord Afrikaans land. Van een touareg met monddoek tegen het opstuivende zand hoog gezeten op een zwart Arabisch paard krijgshaftig dravende door de zandheuvels van de Sahara. Welnu, Hedi is geboren in Centraal Tunesië in de stad Gafsa in 1972 waar plusminus 85000 mensen wonen. Gafsa wordt wel "de poort tot de Sahara" genoemd. Wanneer hij die figuurlijke poort uit ging dan stond hij zomaar in de Sahara! 95 km verder is de eerste oase te vinden genaamd Douz en zeer in trek is bij het toerisme. En in welke 95 km en verder nog in tentjes levende bedoeïenen te vinden zijn. De Sahara is de grootste zandwoestijn op aarde, lengte 4800 km (O-W), breedte 1800 km (N-Z), hoogste punt Emi Koussi 3415 m.

Hij groeide op in een liefdevol gezin met nog drie broers en twee zusters. Na zijn opleidingen kwam hij terecht in het hotelwezen, welk werk hij graag deed. Hij kon niet bevroeden nog eens in Nederland te gaan werken en wonen. En ook niet dat hij een Nederlands meisje( die in Tunesië op vakantie was) zou ontmoeten. Toch gebeurde het. Oh wat heerlijk, een vakantieliefde. Op de leeftijd van 28 jaar kwam hij naar Nederland en trouwde met haar. Zij vestigden zich in Zwaag. Zij hebben een zoon van 12 jaar. Liefde kent geen grenzen hoe je het ook wendt of keert.

Hedi werkt bij de douane op Schiphol. Hij doet ook vrijwilligerswerk en in die hoedanigheid zit hij in het bestuur van het Rode Kruis voor het rayon Hoorn, Medemblik en Enkhuizen.
Ik wens Hedi veel tuinplezier met en zonder onkruid.
Hedi Jemni - Tuin 254